Çağrılmayan Yakup

Edip Cansever'in 'Çağrılmayan Yakup'u, sıradan bir insanın (Yakup'un) iç dünyası üzerinden bireyin toplum içindeki yalnızlığını, yabancılaşmasını ve kendine dönük sorgulamalarını anlatan lirik bir başyapıttır. Şiir, bir akşamüstü İstanbul'un Boğaz kıyısında geçen zamansız bir anı merkeze alır. Yakup, bir düğüne ya da toplumsal bir kutlamaya çağrılmamış olmanın verdiği dışlanmışlık hissiyle, kendi varoluşunu, geçmişini ve ölümü düşünür. Cansever, bu basit olay örgüsünden yola çıkarak, insanın en derin varoluşsal kaygılarını, deniz, martı, gemi ve kent imgeleriyle örülü zengin bir dille işler. Şiir, bireyin iç monologu ile dış dünyanın nesnel gerçekliği arasında gidip gelerek, 'çağrılmama' durumunu evrensel bir yalnızlık metaforuna dönüştürür. Yakup, aslında hepimizin içindeki dışlanmış, unutulmuş ve kendini arayan taraftır.