Edebiyat Pusulası

İslamiyet öncesi Türk edebiyatı; sözlü gelenek (koşuk, sagu, sav, destan) ve yazılı eserler (Orhun Abideleri, Uygur metinleri) ile Türk kültürünün en eski edebi mirasını kapsar.

İslam kültürü etkisinde gelişen, aruz ölçüsü, beyit esası ve süslü Osmanlı Türkçesinin egemen olduğu...

Halkın içinden çıkan, sade Türkçe ile hece ölçüsünün kullanıldığı samimi ve coşkulu edebiyat geleneğ...

Tanzimat Edebiyatı, 1839-1896 arasında Batı etkisinde gelişen, roman, tiyatro, makale gibi yeni türlerin ilk örneklerinin verildiği, eski-yeni çatışmasının yaşandığı, toplumsal faydayı önceleyen bir edebiyat dönemidir.

1896-1901 yılları arasında Batılı anlamda teknik mükemmelliğe ulaşan modern Türk edebiyatının altın çağı.

1911-1923 arasında Genç Kalemler dergisiyle başlayan, dilde sadeleşme ve Türkçülük ideolojisini merkeze alan edebi dönemdir.

Cumhuriyet'in kurulmasıyla başlayan; toplumsal gerçekçilik, saf şiir, garip akımı, ikinci yeni ve mo...

Fecr-i Âti, 1909'da "sanat şahsi ve muhteremdir" sloganıyla kurulan, sembolist etkileri Türk şiirine taşıyan kısa ömürlü ama belirleyici bir edebi topluluktur.

Beş Hececiler; hece ölçüsünü, Anadolu coğrafyasını ve saf Türkçeyi şiirin temeline koyan, Milli Edebiyat'ın şiir kanadını oluşturan beş önemli şairdir.

Yedi Meşaleciler, 1928'de "Meşale" dergisi etrafında toplanan yedi genç şair ve yazarın oluşturduğu, Batıcı ve yenilikçi bir edebi topluluğun adıdır.

Saf Şiir akımı; Tanpınar, Cahit Sıtkı, Necip Fazıl ve Dıranas'ın öncülüğünde müzikalite, bireysellik ve ruhsal derinliği esas alan, toplumsal içerikten uzak bir şiir anlayışını temsil eder.

Toplumcu Gerçekçi Edebiyat; Nazım Hikmet, Sabahattin Ali, Kemal Tahir, Yaşar Kemal ve Orhan Kemal'in öncülüğünde köy ve emekçi gerçekliğini anlatan, sosyalist estetiğin Türk edebiyatındaki yansımasıdır.

Garip Akımı; Orhan Veli, Melih Cevdet ve Oktay Rifat'ın 1941'de kuralları yıkarak şiiri halkın dili ve gündelik yaşamıyla buluşturduğu devrimci edebi harekettir.

İkinci Yeni; Cemal Süreya, Edip Cansever, Turgut Uyar ve Sezai Karakoç'un başını çektiği, imge zenginliği ve soyut anlatımı Türk şiirinin zirvesine taşıyan akımdır.