Süreyya

İzzet Melih Devrim'in 'Süreyya' adlı eseri, II. Meşrutiyet dönemi İstanbul'unun aristokrat ve batılılaşmış çevrelerinde geçen, bireysel aşk ile toplumsal baskı arasında sıkışmış bir kadının trajik hikâyesidir. Süreyya, kocası tarafından ihmal edilen, sanata ve şiire düşkün, iç dünyası zengin bir kadındır. Eser, onun evliliğindeki mutsuzluğu, bir sanatçıya duyduğu platonik aşkı ve bu aşkın toplumun ahlak anlayışıyla çatışmasını işler. Roman, bireyin iç dünyasındaki çalkantıları, dönemin sosyal ikiyüzlülüğünü ve kadının özgürlük arayışını psikolojik bir derinlikle ele alır. Süreyya'nın trajik sonu, dönemin kadınlarına biçilen rollere bir başkaldırı ve aynı zamanda bu isyanın bedelinin ağırlığını gösterir. Eser, Tanzimat ve Servet-i Fünun edebiyatının etkisiyle, bireyin iç dünyasına odaklanan, sembolist ve empresyonist bir üslupla kaleme alınmıştır.