🇹🇷 Milli Edebiyat

Milli Edebiyat Dönemi, Türk edebiyatının modernleşme sürecinde bir dönüm noktasıdır. 1911 yılında Selanik'te çıkarılan Genç Kalemler dergisi, Ömer Seyfettin'in 'Yeni Lisan' makalesiyle dilde sadeleşmeyi savunarak Arapça ve Farsça terkiplerin terk edilmesini, konuşma dilinin yazı dili haline getirilmesini önermiştir. Bu hareket, II. Meşrutiyet'in getirdiği özgürlük ortamında filizlenmiş, Balkan Savaşları ve I. Dünya Savaşı'nın yarattığı toplumsal buhranla birlikte Anadolu'ya ve Anadolu insanına yönelişi hızlandırmıştır.

Ziya Gökalp, sosyolojik bir temele oturttuğu Türkçülük ideolojisiyle edebiyatın milli kaynaklara dönmesini sağlamış, 'Halka Doğru' hareketiyle halk edebiyatına ve halkın yaşayışına ilgiyi artırmıştır. Ali Canip Yöntem ise edebi kuramlarıyla bu dönemin teorisyenlerinden biri olmuştur. Dönemin şiirinde hece ölçüsü benimsenmiş, halk şiirinin nazım şekilleri (koşma, destan) kullanılmış; temalarda vatan, millet, kahramanlık ve Anadolu coğrafyası öne çıkmıştır.

Roman ve hikayede ise Realizm etkisi belirgindir. Ömer Seyfettin, Maupassant tarzı olay hikayeciliğinin öncüsü olmuş; Refik Halit Karay, Yakup Kadri Karaosmanoğlu ve Halide Edip Adıvar gibi yazarlar eserlerinde Anadolu'nun sosyal yapısını, Kurtuluş Savaşı'nı ve milli mücadeleyi işlemişlerdir. Bu dönem, Türk edebiyatının Batılı anlamda milli bir kimlik kazanmasında ve Cumhuriyet sonrası edebiyatın temellerinin atılmasında kritik bir rol oynamıştır.